Chętnie bym fotki pocykał, ale na miejsce w którym tam go rozkręcam dojeżdżam codziennie rowerem (z przyczepką) i to po kilka kilometrów. I kto by pomyślał, że da się Żuka przewieźć na przyczepce rowerowej
Spory procent jego części zawiozłem tak do siebie
Problem więc mam z tym, że każdy zakamarek czy to w rowerze (bagażnik) czy to kieszenie miałem wypchane albo narzędziami, albo częściami z rozbiórki Żuka. Zmaltretował bym więc swojego Canona, albo przynajmniej go niemiłosiernie wybrudził (w komórce nie mam aparatu)- ręce mam jak to w takich akcjach bywa - upaprane aż po łokcie, a umyć się mogę dopiero w domu. Więc póki tam jest ten Żuk, to nie mam zbyt sprzyjających warunków do cykania fotek.
Ale do rzeczy. Dzisiaj "obaliłem" budę tego Żuka. Było ciężko, bo tak, jak przypuszczałem była ona przyspawana z ramą w jednym miejscu. Na dodatek w takim, że mogłem tylko użyć piłki z brzeszczotem i ręcznie machać, ale się udało
Kabina Żuka stoi teraz "do góry nogami"
Podniosłem też przedni most i znowu pesymistyczne przypuszczenia się potwierdziły. Prawa piasta się kręci, ale lewa stoi uparcie, jak osioł
Opcja z felgami lub kołami przykręconymi do piast więc definitywnie odpadła.
Zadaniem na kolejny dzień będzie więc odkręcenie przedniego mostu od ramy. Próbowałem podnosić ramę za tył i się dało ją ruszyć. Więc po rozdzieleniu przedniego mostu powinno się udać to załadować "we dwóch chłopa" na przyczepę, lawetę lub ciężarówkę.
Wycinanie płyty podłogowej z Żuka też nie wejdzie w grę, bo jest ona zbyt mocno zgnita
Może uda mi się zrobić na jej podstawie jakąś "przejściówkę" z płyty stalowej lub jakiegoś profilu w którym by były otwory pasujące do ramy Żuka oraz nadwozia Nysy... ale jest to tylko pomysł, który nie przybrał jeszcze żadnych realnych kształtów.
Największą frajdę na dzisiaj sprawiało mi szukanie skarbów w zakamarkach tej szoferki
Jak ja to lubię robić
Nawet jako historyk czuję się do tego w pewnym stopniu zobowiązany
Każdy z moich gruchotów został w pierwszej kolejności dokładnie przeszukany, ale w tym Żuku to była nawet konieczność - skoro trzeba przewrócić kabinę, to po co ma się z niej wszystko wysypać i zaśmiecić teren... Znalazłem tam łącznie całą garść monet z czasów PRL, ale największym skarbem był
rachunek z CPN wystawiony z datą 23 sierpnia 1989 rokuNiby tylko zwykły bajer z epoki, ale dzięki temu poznałem historię tego Żuka. Rachunek wystawiony jest na GS ZĘBOWICE i jest w nim numer rejestracyjny tego Żuka, jaki miał on w 1989 roku: "OPA 350R". Rachunek wystawiono za filtr oleju, który kosztował 6250zł. I kto by pomyślał, że zwykła zmięta brudna kartka papieru wciśnięta w zakamarek deski rozdzielczej może tyle informacji dostarczyć o tym szacownym dzisiaj kawałku złomu
Jak wszystko przywlokę do siebie, to chętnie tego złomka zaprezentuję w dziale "Nasze Żuki"
wraz ze skanem tego rachunku.
Nawet nie wiedziałem, który to jest rocznik tego Żuka. Sprawdzałem rok na lampce oświetlenia skrzyni ładunkowej - był 1982, ale numer kabiny to: "506190" więc chyba "za duży" jak na rocznik 1982. Ale ten numer mógł być nadany wraz z tą "Tabliczką zastępczą".
Może po tych numerach rejestracyjnych uda mi się znaleźć gdzieś tego Żuka na jakich archiwalnych zdjęciach z epoki - w końcu jeździł po mojej okolicy
Na koniec taki mam mały dylemat. Póki dopasowuję tą ramę do nadwozia Nyski, to mam jakiś tam pretekst, żeby tą kabinę zostawić. Tylko co dalej? Muszę znaleźć jakiś pretekst, żeby z tej szoferki zrobić jakiś użytek (altankę, szopkę). No bo na samochód to już zbyt zniszczona, a poza tym już i tak zbyt dużo aut już mam
Trzeba coś wymyślić, żeby budkę ocalić i jednocześnie nie pogorszyć relacji z resztą rodziny
Gdybyśmy mieli działkę, to by się zrobiło z szoferki altankę - ale nie mamy już. Gdyby były małe dzieciaki w rodzinie, to bym zrobił z tej budki plac zabaw dla dzieciaków - ale też nie ma dzieciaków w najbliższej rodzinie.
Ciekawe ile może ważyć taka całkowicie pusta szoferka (ogołocona ze wszystkiego). Instrukcja obsługi podaje, że "kompletna kabina waży 280 kg". Żeby to ważyło mniej niż 100 kg, to może by się to dało jakoś na strych wynieść... Gabarytowo może by przeszło, ale czy wagowo się uda...
Pretekst bym wtedy mógł znaleźć, że "chcę to zostawić, by w przyszłości za parę lat opchnąć to z zyskiem, jako zabytek - tak, jak dzisiaj się sprzedają Syrenki i części do nich" - no ale wiecie chodzi mi o pretekst
Pretekstem by też była możliwość zrobienia jakiejś wystawy muzealnej o czasach PRL w której Żuk by robił za element dekoracji w jakimś pomieszczeniu imitującym ulice w czasach PRL - podobnie charakteryzowano przecież pomieszczenia w Muzeum Powstania Warszawskiego, gdzie jest "kawałek" amerykańskiego bombowca, kanały, albo motocykl Wehrmachtu "na ulicy Warszawy w 1944 roku". Jestem po kursie muzealniczym, więc taka argumentacja by przeszła. Ale musiał bym mieć jakiś konkretny pretekst na dowód, że to nie są tylko moje zwykłe dywagacje... Szoferka nie jest tak duża jak cały samochód, więc taki "wystający ze ściany kawał Żuka" na wystawie muzealnej by całkiem ciekawie wyglądał...
A tak na poważnie - to sam bym chętnie oddał taka szoferkę do takich celów
Sami zobaczcie, jaką "klimatyczną fotkę" znalazłem kiedyś na "naszej klasie" (Podobno to jest gdzieś w Krakowie - nie wiem - nie upieram się)
i jeszcze pomógł Wam go przytaszczyć do domu 
) z tej kabiny kącik majsterkowicza, w którym walniesz siedzenia - przed Tobą jest fajna półka, więc nic nie musisz rzeźbić. Pod półką wpasujesz plug & play, żeby było bez spawania i szkodzenia kabinie, jakieś półeczki na drobiazgi i będziesz miał odseparowany miniwarsztacik do bardziej precyzyjnych prac np. lutowania elektroniki czy coś w ten deseń 